Gouden Pand 2017

DE WINNAAR VAN HET GOUDEN PAND 2017

EUPHROSINA BEERNAERTSTRAAT 29, ‘TORENHUISJE’

EUPHROSINA BEERNAERTSTRAAT 29, TORENHUISJE EUPHROSINA BEERNAERTSTRAAT 29, TORENHUISJE EUPHROSINA BEERNAERTSTRAAT 29, TORENHUISJE
steekkaart

Naam: Torenhuisje

Bouwjaar: 1895

Architect: (onbekend)

Aankoop door huidige eigenaar: 2012

Ingebruikname: 2014

Einde renovatie: 2016

Bouwbudget: grootte orde categorie 5 van 6

De beleving van het pand

Sofie Vandamme heeft lang in Amsterdam gewoond en daar staan alle huizen schots en scheef. Dus een huis waar werk aan was schrok haar zeker niet af. Zij verkoos om te verhuizen van Gent naar Oostende en zocht een huis dichtbij een school in de buurt voor haar zoontje. Toen hij startte in de basisschool om de hoek, moesten ze snel verhuizen naar het huis dat nog in volle renovatie was. Ideaal was anders. Er werd zelfs eens gezandstraald met het raam van de kelder open. Firma Van Heule was de aannemer en firma Van Billemont voerde de gevelrenovatie uit. Kleine anekdote, hij kwam de stelling komen zetten vlak voor de zomer zonder te werken tijdens de zomer, waardoor ze 9 maanden in het duister zaten wegens afgeplakte ramen.
Vandaag beseft Sofie dat ze een architect-ingenieur nodig had omdat er stabiliteitswerken aan te pas kwamen.

Een vriendin heeft een gedicht over het huis geschreven, waarin ze het pand als een schelp beschreef. De trap is het centrum van het huis, hij draait als in een kokkel naar boven en wordt alsmaar smaller. Het huis kent ook maar twee seizoenen; de winter wanneer alle gordijnen dicht gaan en er echt binnen geleefd wordt; en de zomer wanneer alles open vliegt, er geen gesloten gordijnen meer zijn waardoor iedereen naar binnen kan kijken. Het is dan ook een heel zonnig huis. Sofie laat ook vaak de voordeur open waardoor mensen spontaan een babbeltje komen maken. Vorig jaar heeft ze wel een ongeluk aan de knie gehad en toen heeft ze wel beseft dat ze in dit huis niet zal kunnen oud worden. Er zijn 87 treden van beneden naar boven!

Het gebouw en de omgeving – meerwaarde voor de buurt

Toen Sofie aan de renovatie begon, kwamen er veel buren hun steun betuigen en haar ‘courage’ wensen omdat zij het aandurfde een dergelijk ‘krot’ begon te renoveren. Velen begrepen niet dat zij aan dit avontuur durfde te beginnen. Maar toen het af was kwamen er juist véél buurtbewoners haar proficiat wensen. Ze waren blij dat het huis weer helemaal in zijn oorspronkelijke staat hersteld was. Sofie zou het wel geen tweede keer doen.

Haar schrik is dat er in de nabije buurt een appartementsgebouw wordt opgericht met het effect dat haar pand volledig dreigt te verzetten/weg te zakken. Ze is ooit Villa Gratia Quies (hoek Rogierlaan en E. Beernaerstraat) gaan bekijken om eventueel aan te kopen, maar merkte daar de schade van de omgevende appartementsgebouwen. Aan de overkant werd er een pand aangekocht door een architect en de vrees bestond dat er een appartementsgebouw ging komen. Maar gelukkig wordt het gerenoveerd. In de straat is er een verjonging aan de gang. Ook vrienden van haar hebben nu een herenhuis in de straat gekocht. Samengevat, er is een mooie vooruitgang in de straat waarbij al heel wat werd gerenoveerd.

De bewoners en de renovatie

Ondanks dat velen haar gek verklaarden, was Sofie helemaal verliefd op het huis. Er zijn tijdens de renovatie ‘vele lijken’ uit de kast gevallen maar het vandaag is het gewoonweg een pareltje, een heerlijk pareltje om in te wonen, vlak bij strand, school, park en stad. “Het is zalig om erin te wonen.” Het is terug een prachtig huis nu dat de gevel in zijn oorspronkelijke staat werd hersteld.

Zij heeft er niet voor gekozen om met een zak geld een ‘bonk’ van een villa neer te poten. Zij heeft ervoor gekozen om met een beperkt budget (+/- 85.000 € voor renovatie) een mooi huis met liefde te herstellen. Ze heeft er héél veel zelf in gewerkt. En het pand heeft ook twee jaar gediend als ‘oefenatelier’ voor de schildersklas van BSO Ter Zee… De leerling-schilders leerden muren verven, trappen decaperen, vloeren afschuren,… Het huis is dus in teamwork in ere hersteld. Het huis werd sober ingericht omdat het huis mooi is op zich. Zij heeft ook een mooi zicht op het park. Het torentje creëert een zekere romantiek, er zit altijd dezelfde meeuw op het torentje, de ‘huismeeuw’; dat maakt het huis zo mooi, Sofie slaapt onder een torentje; ze genieten samen van de schoonheid van het huis.

DE PUBLIEKSPRIJS GOUDEN PAND 2017

MUSCARTSTRAAT 4, ‘VILLA GASTON’

MUSCARTSTRAAT 4 MUSCARTSTRAAT 4 MUSCARTSTRAAT 4
steekkaart

Naam: Villa Gaston

Bouwjaar: 1904

Architect: (onbekend)

Aankoop door huidige eigenaar: -

Ingebruikname: -

Einde renovatie: 2016

Bouwbudget: grootte orde categorie 5 van 6

De beleving van het pand

Vroeger was het pand onderverdeeld in diverse appartementen, vandaag is het eengezinswoning. Bij de restauratie werd bijna niet geraakt werd aan de structuur van het huis. Grote verbouwingen waren er niet, wel een grondige en respectvolle aanpassing naar de normen van vandaag.

De leefkamers werden volledig gerenoveerd, waarbij enorm veel aandacht ging naar de geschilderde plafonds. De eclectische sfeer is hier zeker terug te vinden. De koer op het souterrain (demisol) werd overdekt, waardoor een kleine terras op niveau van de leefkamers mogelijk was. De bovenste kamers werden eveneens aangepakt, maar zullen in de toekomst nog verder gerestaureerd worden (o.a. deuren uit de jaren ’60 en ’70 terug vervangen, …).

De voorgevel werd in frisse kleuren geverfd en gerestaureerd en is een eyecatcher in het begin van de straat. Het werd terug een mooi Belle Epoque villa die met liefde werd gerestaureerd, en waarbij de opdeling in kleine appartementen gelukkig teruggedraaid kon worden.

Het gebouw en de omgeving – meerwaarde voor de buurt

Door de renovatie is zeker een “stadskanker” vermeden. Het pand was in zeer slechte staat en volledig ‘mismeesterd’ in de jaren 70. De statige woning kreeg toen valse plafonds en werd ingedeeld in drie appartementen. Er stond zelfs een bad in de huidige living. De eigenaar heeft er weer een gezellige eengezinswoning van gemaakt. De grondige en respectvolle aanpassing naar de normen van vandaag betekende een nieuw dak, nieuwe ramen, centrale verwarming, een energiezuinige condensatieketel, een nieuwe keuken, …

Er zijn in deze straat heel wat gebouwen uit dezelfde periode (ca. 1900). De eigenaar koos niet specifiek voor deze straat, maar zocht gericht naar een herenhuis met hoge plafonds, centraal gelegen. De gerestaureerde voorgevel is zeker een meerwaarde voor deze pure Belle Epoque straat. Er werd in de nis boven de deur een borstbeeld geplaatst en de originele smeedijzeren balkons werden eveneens gerestaureerd. Nadat de gevel was opgeknapt, zijn er in de straat nog verscheidene gebouwen opgeknapt. Doordat er geen tuin is, denkt de bewoner wel dat het pand minder geschikt zou zijn om er met kinderen te wonen.
De meerwaarde is er ook door het feit dat een opdeling in appartementen teniet werd gedaan.

De bewoners en de renovatie

De bewoner-eigenaar omschrijft zijn huis als ‘mijn Bühne’, een plek die hem terugvoert naar een tijd waarin hij zich thuis voelt en rust ervaart. Vaak laat hij de rolluiken open zodat voorbijgangers kunnen binnenkijken, maar vanuit een lager perspectief zodat er geen inbreuk is op de privacy. Met name het beschilderde plafond uit 1911, op doek en gehandtekend door de kunstenaar, lokt bewonderende reacties uit. Het plafond was trouwens de verleider om het vervallen pand aan te kopen. Ook qua inrichting werd gekozen voor een eclectische invulling, de Belle Epoque is niet ver uit de buurt. Vaak staan mensen stil om foto’s te nemen, ook van het borstbeeld dat de bewoner in de nis boven de voordeur plaatste. De eigenaar omschrijft ruimte als luxe en vrijheid.

De Muscarstraat is een redelijk authentiek gebleven als Belle Epoque straat en werd als “straatgezicht” geklasseerd. Vele panden in de straat zijn opgenomen in de erfgoedlijst, dit echter niet, alhoewel het in dezelfde eclectische stijl werd gebouwd. Is het omdat het langs beide zijden wordt omgeven door niet-herenhuizen?

DE ANDERE WINNAARS

Er zijn uiteindelijk geen verliezers, op het Gouden Pand is iedereen winnaar.

FILIP VAN MAESTRICHTPLEIN, ‘BELLE EPOQUE PAND’

FILIP VAN MAESTRICHTPLEIN FILIP VAN MAESTRICHTPLEIN FILIP VAN MAESTRICHTPLEIN
steekkaart

Naam: Belle Epoque pand

Bouwjaar: -

Architect: (onbekend)

Aankoop door huidige eigenaar: 2008

Ingebruikname: 2012

Einde renovatie: 2014

De beleving van het pand

Het Filip van Maestrichtplein dreigde enkele jaren terug zijn unieke Belle Epoque sfeer te verliezen. Gelegen achter de Sint Jozefkerk, en met de drie machtige platanen in het midden was het één van de mooiste pleintjes van Oostende. Centraal gelegen, maar onbekend. Vanaf het Vandenbroucke pand tot aan de hoek wenste men sociale appartementen te bouwen. Gelukkig kon een ‘bepaalde actiegroep’ het beleid rond het plein veranderen. Bij heraanleg van het plein schonk Dement het kunstwerk ‘Whispering Trees’ van Yves Velter aan het plein. Het Vandenbroucke pand werd volledig gerenoveerd en heropgebouwd, en de sociale woningen werd opgetrokken in een passende stijl.

Naast het Vandenbroucke pand ligt nog een ander beeldbepalend Belle Epoque Pand. De eigenaar Jozef Duhayon kocht het enkele jaren terug en renoveerde het tot zijn oorspronkelijke staat. De laatste renovaties waren 20 jaar oud en voorbijgestreefd zodat een renovatie naar de huidige behoeften noodzakelijk was. De eigenaar had twee jaar tijd voor de renovaties, dus werd het volledige huis gestript, verlaagde plafonds werden er terug uitgehaald om de oorspronkelijke plafondhoogten terug bloot te leggen, alle sanitair, technieken, verwarming, enz. werden verwijderd, en alles werd heropgebouwd (uitlatting van de vloeren, nieuwe ondervloer, enz.). De paarse kleur op de gevel werd verwijderd en de originele bloedrode kleur werd terug aangebracht. Jozef had nood aan een groot huis waarin hij ook zijn eigen kantoor kon onderbrengen.

Het gebouw en de omgeving – meerwaarde voor de buurt

Bij de renovatie kwamen er mensen zeggen dat zulke oude huizen alleen goed zijn om af te breken. Nadat de gevel letterlijk in zijn oorspronkelijke staat was hersteld en herschilderd (een vorige eigenaar had het in purper geschilderd), kwamen veel oudere mensen uit de buurt zeggen dat het mooi was en terug zoals vroeger.

De gevel was gecementeerd, de losse stukken werden opnieuw bezet, de baksteenimitatie (aannemers die letterlijk met een latje lijnen getrokken hebben om de bakstenen te imiteren) was goed gelukt. De gevel geeft opnieuw uitstraling aan de ‘courbe’ rond de kerk.

Jozef woonde eerst in de Villa Gratia Quies (hoek Rogierlaan en E. Beernaertstraat). De eigenaar van dit pand had plannen de stadsvilla verkopen als afbraakpand, waardoor Jozef op zoek ging naar een ander pand. Bij het rondwandelen met zijn honden ontdekte hij dit plein. Bij de aankoop ervan in 2008 was de ganse hoek nog verkrot: het Vandenbroucke pand, het gele Belle Epoque huis en het hoekpand van Ramant. Mensen vroegen zich af waarom hij dit pand op deze locatie gekocht had. De Sociale huisvestingsmaatschappij hadden voorkooprecht en hadden alle huizen opgekocht tot aan zijn pand. Na de aankoop hebben de sociale huisvestingsmaatschappijen deze huizen opnieuw te koop gesteld met de verplichting om de gevels te restaureren, na ze eerst jaren verwaarloosd te hebben. Voor de dag van de openbare verkoop is zelfs nog de erker van het gele huis ingestort en is alleen het VDB-pand nog verkocht geraakt.

Uiteindelijk zijn de zaken gekeerd; het plein werd gerenoveerd, de gevel van het VDB-pand werd gerestaureerd, en op de hoek kwam een nieuwbouw die met respect voor de omgeving werd opgericht. In de nabijheid kwamen er jonge koppels wonen die hun huizen ook renoveerden. Ook de gevel van de synagoge wordt gerestaureerd. Het is een mooi plein, maar de stad benut het potentieel ervan niet.

De bewoners en de renovatie

Het is een tamelijk klassieke renovatie waarbij vooral het gebruik van opengetrokken ruimtes opvalt. De inrichting is tamelijk klassiek en sober. De benedenverdieping werd kantoor en de oorspronkelijke koer werd een vergaderruimte, waarbij het dak van deze ruimte vandaag dient als leuk stadsterras. De eerste verdieping is de ruime leefplaats. De keuken verhuisde naar de tweede verdieping, samen met slaapkamer en badkamer. De eigenaar woont hier graag en de woning werd volledig naar zijn behoeftes en zin gerenoveerd.

Het rode pand staat op een van de mooiste pleintjes van Oostende en draagt bij tot het unieke karakter van het plein. De respectvolle renovatie draagt zeker bij tot verdere opwaardering van de buurt. Hopelijk volgen nog panden dit voorbeeld.

STEENBAKKERSSTRAAT 97, ‘VILLA YVONNE’

STEENBAKKERSSTRAAT 97, 'VILLA YVONNE' STEENBAKKERSSTRAAT 97, 'VILLA YVONNE' STEENBAKKERSSTRAAT 97, 'VILLA YVONNE'
steekkaart

Naam: Villa Yvonne

Bouwjaar: 1931

Architect: (onbekend)

Aankoop door huidige eigenaar: 1996

Ingebruikname: 1997

Einde renovatie: 2017

De beleving van het pand

Een origineel huis in bloedrode kleuren steekt schril af in de wat saaie straat. Boven de deur kijkt een ondergaande zon je toe. “Als visser een huis met “ondergaande zon in de zee” op je facade is een ongelooflijke thuiskomst.”

Bart is visser, kunstenaar en vandaag lesgever aan de visserijschool, en dat is overduidelijk wanneer men het huis bezoekt. Men weet niet waar te kijken. Het huis staat vol, maar niet overvol. Het is een zeer geslaagd evenwicht tussen kunst en kitsch. De thema’s worden consequent doorgevoerd van beneden tot boven: de visserij met de opgezette vissen, de schelpen, de oude visserijspullen; de kuststad Oostende; de maritieme kunst; en vintage design meubilair. Voor alle vaste elementen wilde Bart terugkeren naar stijl uit de jaren ’30, de periode wanneer het huis gebouwd werd. De keuken werd terug opgebouwd uit originele afbraakelementen van andere huizen, de badkamer werd opengetrokken en heeft een duidelijke interbellum stijl, de chauffages werden gerestaureerd, de vensters en voordeur werden volledig nagemaakt maar met de milieu eisen van vandaag, …
De zeer originele slaapkamer werd ondergebracht op de zolder, en werd uitgevoerd in een kitscherige seventies-stijl, vol bladgoud, rood en pluche. De bandopnemer en de Whisky bar staan klaar…

Het gebouw en de omgeving – meerwaarde voor de buurt

Het huis was in zeer slechte staat en dus goed op weg om een echte stadskanker te worden. De kelder leek op een zwembad, de daken en plafonds waren lek, de mooie jaren dertig lichtkoepel die nu de eetplaats van een zee van licht voorziet was dichtgetimmerd, de muurpleister was versleten, ramen, elektriciteit, waterleiding, verwarming diende vernieuwd te worden. Er waren nog originele motieftegels en onder een laag linoleum zat nog een redelijk intacte plankenvloer. De originele deuren, de lambriseringen en de plafondlijsten en rozetten waren gelukkig nog aanwezig. Veel van deze elementen waren echter beschadigd en werden door stielmannen volgens de ambachtelijke methodes gerenoveerd.

De buurt van dit huis is rustig, maar is ook rustig aan het verloederen. Het huis valt positief op, zeker ten opzichte van de vele belabberde huizen van de huisjesmelkers in de buurt. Het zou zeker andere eigenaars kunnen aanzetten of inspireren!

De bewoners en de renovatie

Het enthousiasme en de liefde waarmee deze bewoners, Bart en Marleen, over hun huis spreken, maakt vele andere vragen overbodig. Ze koesteren hun ‘nest’ en doen er alles voor om het zo goed mogelijk te verzorgen. Bart kocht het huis zo’n 20 jaar geleden en viel voor z’n volume. Het was een breed en relatief laag pand, en dit in tegenstelling met vele andere historische woningen in Oostende. Het huis uit 1931 is ook een van de vroegste woningen met een garage. In de straat woonden vele zelfstandigen en die hadden nood aan een inrijpoort. Yvonne, die haar naam aan het huis heeft gegeven, was de kleindochter van bierhandelaar Rogiers. De voordeur van dit huis heeft de breedte van twee voordeuren en je kan er met een auto in rijden.

Bart zegt dat een oud huis kopen en er een levenswerk van maken het huis volledig op te knappen typisch was voor zijn generatie. Zijn vrouw noemt hem ‘een behoeder van het Oostends verleden’ en dat doet hij op een eigenzinnige manier (ook in zijn kunst).

EMIEL DE SMITLAAN 7, INTERBELLUM ZEEVILLA’

EMIEL DE SMITLAAN 7, INTERBELLUM ZEEVILLA EMIEL DE SMITLAAN 7, INTERBELLUM ZEEVILLA EMIEL DE SMITLAAN 7, INTERBELLUM ZEEVILLA
steekkaart

Bouwjaar: 1939

Architect: Louis Van Graefschepe, Oostende

Aankoop door huidige eigenaar: 2010

Ingebruikname: 2013

Einde renovatie: 2016

De beleving van het pand

Deze woning ademt rust en vakantie uit! Het behoud van de authentieke elementen (trap, ramen, deuren) in samenspel met de noodzakelijke aanpassingen op vlak van duurzaamheid zijn zeer geslaagd. Er werd ook grote zorg besteed aan het meubilair (kasten) die perfect passen in deze interbellumwoning. Waar mogelijk werd alles door de eigenaars zelf gerenoveerd. Vele vakanties en weekends werden opgeofferd om dit pand te maken tot wat het vandaag is. Op het gelijkvloers is er een mooie open leefruimte waarbij de trap en de voormalige voordeur het meest in het oog springen. Deze voordeur werd naar oud model nagemaakt. Op de bovenverdieping zijn er twee slaapkamers waarvan één een weids zicht geeft op de omgeving (straat en duinen), het is alsof je op de boeg van een schip staat!

Het gebouw en de omgeving – meerwaarde voor de buurt

Dit pand valt op in deze villawijk, de omringende panden zijn een mengelmoes van architectuurstijlen uit de jaren 60-70. De buurt geeft zelfs een wat verwaarloosde indruk. Dit gerenoveerd pand valt daarom op en kan een hefboom zijn om van de omliggende panden ook werk te maken.
De zeevilla ligt in de wijk Raversijde tegenover de Oostendse luchthaven, in een doodlopende straat die eindigt op de Duinenweg. In deze straat wordt veel geparkeerd door mensen die gebruik maken van de luchthaven. Niettemin is de weidse open ruimte omheen de wijk en de luchthaven, samen met de bereikbaarheid van duinen, zee en het Provinciaal domein Raversijde, een pluspunt.

De bewoners en de renovatie

Het Pand dateert van 1939 en werd door aannemer Emiel De Smit uit Gent in 1939 gebouwd. Hij had de bedoeling om de hele straat (tot in de jaren 60 een zandweg) te verkavelen en er tweewoonsten te bouwen, het is echter door de oorlog bij één dubbelwoonst gebleven. Dit unieke pand dateert uit het interbellum en vertegenwoordigt sterk het modernisme, vooral de minder voorkomende “pakketbootstijl”. Dit is duidelijk te merken aan de inkom met gele stenen in de vorm van een hoek en daarboven de ronde raampartij van de slaapkamer die als het ware als de “brug van een schip” daar over uitkijkt. In het algemeen wordt binnen deze stijl gewerkt met rechte en ronde vormen.

Het pand werd aangekocht in 2010 en was dringend aan een grondige renovatie toe. Het dak lekte, het water sijpelde door de buitenmuren, een oude stookoliebrander diende vervangen te worden, er was een op de draad versleten veranda, de vloeren waren niet ok (boven extra nieuwe vloerdelen op oude voor de stevigheid, beneden nieuwe vloeren).

De Antwerpse eigenares kocht de woning initieel als vakantiewoning, maar heeft ondertussen haar domicilie naar Oostende verplaatst. Het is een aangename woning, waar de sfeer van vakantie en zee nooit ver weg is. Haar kleinkinderen hebben hun eigen logeerkamer.

THOMAS VAN LOOSTRAAT 50, INTERBELLUM

THOMAS VAN LOOSTRAAT 50, INTERBELLUM THOMAS VAN LOOSTRAAT 50, INTERBELLUM THOMAS VAN LOOSTRAAT 50, INTERBELLUM
steekkaart

Bouwjaar: 1937

Architect: (onbekend)

Aankoop door huidige eigenaar: 2015

Ingebruikname: 2017

Einde renovatie: 2017

Bouwbudget: 6 van 6

De beleving van het pand

De mooi gerestaureerde gevel valt meteen op in het straatbeeld. Op het gelijkvloers werd gekozen voor zwarte gevelstenen, die ook in de oorspronkelijke gevel zichtbaar waren. De inkomhal bestaat uit een strak geheel dat met een mooie LED lichtstreep rust uitstraalt. In contrast hiermee staat het vintage tegelmotief van de vloer. De keuken op het gelijkvloers staat via de grote glaspartijen in direct contact met de buitenruimte van de woning.
Alle ruimtes in het huis zijn voorzien van een parketvloer in visgraatstructuur. De oorspronkelijke trap in het huis bleef behouden. Het pand biedt de mogelijkheid om ruimtes af te scheiden via schuifdeuren. Zo is er op de eerste verdieping een slaapkamer met aparte WC en douchecel. De eigenaar laat hiermee nog de optie open om een Bed & Breakfast op te starten in dit pand.

Overal wordt licht naar binnen getrokken via ingenieuze plafonds, tussenspleten en natuurlijk de volledig in glas opgetrokken achtergevel. Bovenaan is er een werkruimte die aansluit op een ruim, zuid gericht dakterras.

Een mooie combinatie van een authentieke interbellumgevel met moderne architectuur, speelse ruimtes, en ‘state-of-the-art’ inrichtingen.

Het gebouw en de omgeving – meerwaarde voor de buurt

De eigenaar was bekend met deze wijk. Vroeger kwam hij er vaak op bezoek bij vrienden. Uiteindelijk wou hij dichter bij de zee wonen omwille van zijn liefde voor de watersport. De nabijheid van zowel de zee als de Spuikom, maakten van dit pand de ideale uitvalsbasis. De reden om deel te nemen aan het GP kwam er door de unaniem positieve reacties van buren en omwonenden.
Het pand van Jan behoort tot de interbellum architectuur. De Thomas van Loostraat bevat nog tal van Interbellum pareltjes, maar het pand van Jan is blijkbaar het eerste in de buurt dat zo’n volledige renovatie heeft ondergaan. Hopelijk kan het een hefboom zijn voor taloze andere Interbellumpareltjes die hoogstnodig dienen opgeblonken te worden.

De bewoners en de renovatie

Het huis uit het interbellum werd in een duidelijke ‘pakketboot’ stijl gebouwd. En vandaag valt de mooie gevel meteen op in het straatbeeld. Hij werd volledig gerenoveerd naar het origineel. Sommige geveltegels werden hermaakt met nieuwe mallen, om eerdere goedkope herstellingen met cement te vervangen. De glaspartijen van de vroeger winkelruimte werden vervangen door een sobere zwarte gevelbetegeling en een moderne fietspoort. De klinkloze voordeur en fietspoort laten al een strakke, moderne aanpak vermoeden aan de binnenzijde van dit pand.

Er werd geopteerd om achter de mooie gevel een modern huis te bouwen. Hiervoor werd een architecte aangesteld die als opdracht kreeg gans het huis aan de achterzijde open te breken, en het gevoel van een loft te creëren. Over de hele achtergevel zijn er grote glaspartijen, haaks op elkaar. Deze wand brengt licht en openheid op een speelse manier naar binnen.

De inkleding, zowel naar interieur als naar nutsvoorzieningen en deuren, is modern en strak. Een moderne keuken op het eerste verdiep is in contact met de leefruimte dankzij de speelse open structuur achter de glaspartijen. De slaapkamers zijn in contact met elkaar via een gemeenschappelijke badkamerruimte. Een klein bureau onder het dak is dan weer verbonden met de slaapkamer via een binnentrap. Het pand biedt de mogelijkheid om ruimtes af te scheiden via schuifdeuren. Overal wordt licht naar binnen getrokken via ingenieuze plafonds, tussenspleten en natuurlijk de volledig in glas opgetrokken achtergevel.

De reportage van de uitreiking van het Gouden Pand 2017 op Focus TV – 12 november 2017