In memoriam Ann Roegiest (° 1975 – † 2017)

Het werd plots heel stil. We waren allen als van Gods hand geslagen, die avond, begin 2014, in de kantine van de Koninklijke Stallingen, toen Ann ons tijdens een bestuursvergadering van de vzw Dement Oostende zei dat ze wat afstand zou nemen en het wat rustiger aan zou doen.

Er was een hersentumor bij Ann vastgesteld; een neurochirurg van het UZ Gent zou de tumor proberen weg snijden; een therapie van bestraling en chemo zou de tumor klein moeten krijgen. We waren allemaal geschrokken en wisten niet wat zeggen; onze Ann, eind in de 30 en in de fleur van haar leven; het voelde zo onwezenlijk aan.

We leerden Ann en haar partner Johan kennen toen zij zich in 2010 met hun pas gerenoveerde Belle Epoque woning in de Frère-Orbanstraat kandidaat stelden voor het Gouden Pand, onze symbolische prijs voor de mooiste renovatie van een Oostends erfgoedpand. Ann en Johan hadden 12 maanden hard gewerkt om een opbrengsthuis opnieuw te verbouwen naar de eengezinswoning die het oorspronkelijk was, in een buurt die te lijden had van huisjesmelkerij.

Toen Ann in één van onze nieuwsbrieven las dat we op zoek waren naar vrijwilligers, bood Ann haar diensten als webontwikkelaar spontaan aan. Dankzij Ann kon Dement het digitale tijdperk waardig binnentreden. De website www.iloveo.be onderging met Ann een volledige metamorfose; de facebook-pagina van Dement zag het aantal ‘likes’ gestadig groeien; de nieuwsbrieven die we verstuurden, oogden aanlokkelijk en trokken vele lezers. Later volgden nog de websites voor ons erfhoedersproject en The Royal Galleries, de 1 aprilgrap van een jaar geleden rond een luxueus appartementsgebouw op de site van het stedelijk zwembad, waaraan menigeen, tot zelfs een cultuurjournalist van De Standaard, zich liet vangen. Uren hebben we gewerkt om die websites in een mooie lay-out en met de juiste teksten te ontwikkelen. Geen vraag was Ann te veel. Ann stonds steeds paraat om de ontwikkelingen in ophefmakende dossiers, zoals dat van het Hotel du Louvre, via facebook en onze nieuwsflash zo snel mogelijk wereldkundig te maken.

Ann was maatschappelijk geëngageerd; zij stoorde zich aan de huisjesmelkers die prachtige erfgoedpanden ombouwen tot opbrengsthuizen en grof geld verdienen met het verhuren van véél te kleine woningen aan sociaal zwakkeren, allochtonen, of erger, criminelen met aanzienlijke overlast voor de buurt tot gevolg. Ann stoorde zich aan de passieve houding van het stadsbestuur dat weigert op te treden tegen bouwmisdrijven van huisjesmelkers en dergelijke wantoestanden gewoon laat betijen; Ann werd opstandig als het stadsbestuur de mondige burgers die deze wantoestanden durfden aan te klagen, gewoon wegzette als onverdraagzame burgers die niet open staan voor multiculturele diversiteit.

Ann zette haar frustratie om in positieve energie; zij was één van de drijvende krachten achter het Interbellumcomité dat de Interbellum-wijk waar zij woonde, positief in de kijker wil plaatsen en het stadsbestuur wil aansporen om de huisjesmelkerij, het drugsdealen en andere problemen in de wijk kordaat aan te pakken. In oktober 2013 portretteerde het weekblad Knack Ann en haar partner Johan als één van de 5 burgerinitiatieven in Oostende die pogen de stad leefbaarder, aantrekkelijker en socialer te maken.

Ann was géén tafelspringer; Ann was bescheiden en nuchter, zij werkte hard in de achtergrond en trad liever niet op het voorplan.

Op dezelfde manier ging zij om met haar ziekte. Zij was dapper, liet de schouders niet hangen en ging er op een serene en nuchtere manier mee om; zij keek vooruit en wou nog zoveel mogelijk van de tijd die haar gegund was, met Johan van het leven genieten. Zij maakten mooie reizen; een tocht al kamperend met een 4X4 door Oman, met hun omgebouwde bestelwagen door de Schotse hooglanden, een AirBnB adresje op Gran Canaria, een Finca in de bergen in het zuiden van Spanje of gewoon een uitstap naar Nederland. Het was alsof de tumor geen grip op Ann kreeg.

Maar in het najaar 2016 keerde het lot; de tumor kwam terug; de geneeskunde had er geen antwoord op. We zagen Ann nog op een bestuursvergadering begin dit jaar maar hadden niet door dat het einde zo nabij was. Het ging plots héél snel en Ann is vertrokken zonder dat we het goed en wel beseften.

Ann, we gaan je enorm missen. Je hebt een enorme bijdrage geleverd om van Oostende een mooiere stad te maken. Jouw nieuwsbrieven en facebook posts hadden impact bij de Oostendenaars, de pers en, ja zeker, ook bij onze politici wiens beleidsdaden consequent publiekelijk bekritiseerd werden als zij nalieten het op te nemen voor de Oostendenaars.

Wij geven de strijd niet op en zullen er blijven voor ijveren dat ons stadsbestuur de belangen van Oostendenaars, en niet die van projectontwikkelaars of huisjesmelkers voorop stelt.

Ann, rust zacht; wij zullen jou nooit vergeten.

Dement Oostende vzw
April 2017