De ver(k)rotting van Oostende

Het voorstel aan het beleid

“Een pand kan de stadsstructuur ondersteunen, bijvoorbeeld door beeldbepalend te zijn op een plein of as. Een hoekpand verdient bijzondere aandacht; als de kruisende straten uiteenlopend ontwikkeld zijn, geeft het ontwikkelingsprofiel uitsluitsel. Deel uitmaken van een homogeen geheel is een sterk motief voor behoud.”

Citaat uit “behoud door ontwikkeling”, een studie uitgevoerd in 2008 door De Smet Vermeulen architecten. Een studie, besteld door Oostende, over hoe de verdere stadsontwikkeling kan verlopen.

De praktijk

Nog steeds laat men hoekpanden eerst verkrotten om ze daarna, omdat ze zodanig verrot zijn, af te breken. Op deze sleutelposities komen dan banale appartementsblokjes die in eerste instantie de aanpalende gebouwen onder druk zetten maar eigenlijk ook de rest van de wijk waarin ze zijn gelegen.

Hoekpand Fr̬re-Orbanstraat РGerststraat

Mooi voorbeeld hiervan is het pand op de hoek van de Frère-Orbanstraat en de Gerststraat. Eerst laat men het in studio’s opgedeelde huis uitwonen zodat een rotte plek ontstaat in de wijk. De publieke opinie wenst dat deze snel verdwijnt en ziet afbraak heel vaak als enig mogelijke oplossing.
Vooral ook omdat het beleid nog steeds te weinig inzet op behoud. Erger nog, volgens de schepen van ruimtelijk ordening komt er in de plaats ‘vernieuwende architectuur’.
Hier is de bouwvergunning (nog) niet afgeleverd omdat de buren zouden worden ingebouwd.

Hoekpand Kerkstraat – St. Paulusstraat

Een mooi voorbeeld van waar de strategie van verrotting is gelukt was het hoekpand Kerkstraat – St. Paulusstraat. Hier heeft men het pand laten kraken zodat het een echte stadskanker werd. Ook hier werd nadien een banale nieuwbouw neergepoot.

Hoekpand Plantenstraat – Oude Molenstraat

Waar we hetzelfde opnieuw zien gebeuren is de hoek van de Plantenstraat en de Oude Molenstraat. Opnieuw dezelfde strategie: eerst laten uitwonen, dan laten kraken zodat hier zelfs een brandje ontstond. Als dit nog niet echt helpt, haal er een raam uit zodat duiven vrij spel krijgen en regen en wind hun verdere werk kunnen doen.

Wat doet het beleid

Specifiek voor het laatstgenoemde beeldbepalende pand wordt er nu na de onbewoonbaarheid blijkbaar wel leegstandstaks geheven. Op de vraag aan de dienst Stedebouw van de Stad Oostende om kordaat op te treden en te eisen van de eigenaar om het pand opnieuw water en winddicht te laten maken werd gereageerd dat dit een bevoegdheid is van de politie. Tot op heden werd dit niet opgevolgd.

Vooral in dit voorbeeld gaat het om een beeldbepalend hoekpand. Het heeft weliswaar geen locuswaarde en wat verontrustend is, ook de panden ernaast die momenteel in het stadium van “uitwonen” zitten hebben een lage locuswaarde. Hoe lang zal het hier duren vooraleer de eigenaar een sloopvergunning aanvraagt vermits de panden niet meer te redden zijn?

Het wordt dringend tijd dat Oostende echt werk maakt van een beleid inzake verkrotting en leegstand, zeker in de historische wijken van de stad want daar staat nog het overgrote deel van de oorspronkelijk bebouwing. Deze bebouwing is nog weinig aangetast maar komt ondertussen ook onder druk te staan.
Het stadscentrum en verkeersassen zijn reeds opgegeven door de stad en te prooi gevallen aan de bouwpromotoren die, zoals op de Torhoutsesteenweg, strijd lijken te leveren om de eerste prijs voor het bouwen van het banaalste appartementsblokje binnen te halen.

Hopelijk ziet men in dat dit de nieuwe stadskankers worden van de toekomst en laat het beleid dit niet opnieuw gebeuren in de wijken.

Renovatie van een hoekpand in de Alfons Pieterslaan en Leon Spilliaertstraat.

Hier een mooi voorbeeld van hoe renovatie ook werkt.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *