Special Filip Van Maestrichtplein: voorstelling kunstenaars

PERNEEL PAUL

  • Brugge, 1954
  • beeldhouwer; leraar
  • woont in Jabbeke
  • studies aan het Hoger Sint-Lukasinstituut in Gent (afd. beeldhouwerkunst)
  • leraar beeldhouwkunst aan de academies van Tielt en Oostende
  • realiseerde het monumentaal project “De Open Poort, Doorbraak tot het Zelf” in de tuin van de Psychiatrische Kliniek O.-L.-V.

Paul PerneelGroots kan je het zeker noemen. Indrukkend zelfs, vooral wanneer je onder het spoorwegviaduct Brugge verlaat in de richting van de autoweg Oostende-Brussel. Vooral bij avonddeemstering met een wat spaarzame verlichting doemt het monumentale gewrocht (ongeveer dertien meter hoog) plots voor je op. We hebben het over de creatie van Paul Perneel (Brugge, 1954) die als titel ‘Open Poort’ meekreeg. In 1990 brak deze Bruggeling letterlijk de oude bakstenen omheiningsmuur van de psychiatrische instelling O.-L.-Vrouw in Sint-Michiels letterlijk door en sloot zich zo – misschien onbewust – aan met de nieuwe genezingtendensen in de psychiatrie. Opsluiten en afsluiten werden taboe. Een opening zoeken naar de wereld werd vanuit de geneeskunde gestimuleerd en Perneel volgt gewillig deze therapie. De daardoor afbrokkelende en kunstmatig ontstane ruïne van de muur werd met verfrissende groene ranken wat verdoezeld. Vanuit het afgetakelde lichaam kan langzaam een nieuwe bloeiperiode ontstaan.

Paul PerneelIs het toeval dat enkele maanden voordien de Berlijnse Muur werd opengebroken en grotendeels verdween? Ook de ‘Open Poort’, die ruimte geeft en verwijst naar het volle leven, past in deze symbolische visie. Toch is het niet de bedoeling om door deze opening de hoger geciteerde instelling te bereiken. De opeengestapelde bijna ruwe blokken blauwe hardsteen uit Henegouwen (Soignies) liggen schijnbaar lukraak boven elkaar, schots en scheef. Het geheel ziet eruit alsof het nog in opbouw is. Het lijkt wel of de kans bestaat dat ze eerstdaags zullen vallen. Zo broos zijn ze op elkaar geplaatst in een beperkte waterplas. Maar de fundamenten zijn stevig: twee betonnen pijlers. Er wordt aan gewerkt – ook aan het menselijke lichaam –, want de ijzeren stellingen helpen verder de poort recht te houden en op te bouwen. Een verwijzing naar ziekte en herstel is helemaal niet ver af. Kunst wordt symbolisch en therapeutisch aangewend. Deze psychiatrische instelling gebruikt beeld- en schilderkunst wel meer in hun poging tot genezen. Het geheel sluit aan bij het andere oeuvre van Perneel. Voor de stedelijk begraafplaats van Brugge maakte hij ook een imposante constructie eveneens samengesteld uit blauwe Belgische hardsteen en inox en in Zedelgem staat het sculptuur ‘Solidariteit met het Zuiden’ uitgevoerd in dezelfde materialen.

Auteur: Jean Luc Meulemeester

Paul PerneelZo kwam men terecht bij Paul Perneel, die ook het kunstwerk Open Poort in Brugge ontwierp. De maquette werd voor de gemeenteraadszitting voorgesteld door Chris Coudenys, voorzitter van GROS (gemeentelijke raad voor ontwikkelingssamen-werking) en door de kunstenaar zelf. In het kunstwerk komt het woord ik overvloedig voor. De visie is immers dat de solidariteit bij ieder mens bij zichzelf begint. Veel mensen (ikken) naast elkaar vormen een maatschappij met eenzelfde ingesteldheid, namelijk Solidair met het zuiden. Het kunstwerk zou geplaatst worden op het vernieuwde kerkplein van Sint- Elooi, bij de kerk en de school. De kerk verwijst naar de figuur van Christus, voorbeeld van solidariteit. De school betekent dat de kinderen gesensibiliseerd worden om solidair te zijn met het zuiden. Het kunstwerk in blauwsteen ziet er uit als een boekenrek met veel ikken van 1,60 m groot. Er liggen vier stapels boven elkaar. Het is 6 meter hoog, 6 meter lang en 3,5 meter breed.

PATRICK STEEN

  • Diksmuide 1961
  • Patrick Steen volgde humaniora Industriële Wetenschappen in VTI te Oostende.
  • Na een opleiding als leraar plastische kunsten aan het HRITON te Brugge en als beeldhouwer aan het Sint Lukas instituut te Gent koos deze Lekenaar definitief voor een eigen stijl.

Jette Vis in Diksmuide.

Jette Vis in Diksmuide.Jette Vis of kortweg Jette werd op zondag drie oktober 2004 op een poëtische wijze door Ignace Bral op de Vismarkt onthuld. Dit in aanwezigheid van Vlaams minister van Toerisme Geert Bourgeois en tal van andere genodigden. Patrick Steen maakte het winnende kunstwerk dat vanuit 14 inzendingen geselecteerd werd door een jury. Aan het kunstwerk was als voorwaarde verbonden dat het thema van het kunstwerk de handel langs de Handzamevaart en/of de vishandel op de Vismarkt moest zijn. De inspiratie van Patrick kwam van Jette Dekeyrel, een plaatselijke volksfiguur die enkele tientallen jaren (1892-1973) geleden met haar viskar door de straten van Diksmuide trok om haar vis te slijten. Ze was de vrouw van Remi Van Hulle, uit de Esenweg. Ze was vooral bekend voor haar gerookte haring en haar roomijs dat ze tijdens de warme zomerdagen verkocht. Jette liep vaak met een sigaret in de mond, was weinig verzorgd en kon haar keel goed open zetten. Het beeld van Patrick Steen toont wel de mooiere versie van Jette. Voor deze opdracht koos Patrick Steen niet voor zijn gekende aanpak maar creëerde een ijzeren armatuur met ijzerdraad en stukjes hout. Die creatie kleedde hij aan met klei, maakte een afdruk in gips, trok er een silicone moule over en schilderde het met was. Dit geheel ging naar de bronsgieterij. Voor het maken van dit kunstwerk deed Patrick beroep op 4 levende modellen. Het beeld toont een levensgrote, bronzen vrouw, die vis aan het kuisen is. Naast haar staat ook een mand vol met vis. Het kunstwerk weegt zo’n 250kg en stelt Jette Dekeyrel voor op ongeveer 30-jarige leeftijd.

 

De Flandrien in IchtegemDansende Golven in OostendeBébèr in Lombardsijde

 

De Flandrien in Ichtegem.

Op hetzelfde moment dat het peloton van de Ronde van Vlaanderen op twee april 2000 door de gemeente Ichtegem vloog, werd De Flandrien voorgesteld. Het is een creatie van Patrick Steen waarmee hij de uitgeschreven wedstrijd van het stadsbestuur won. Het kunstwerk werd geassembleerd uit gerecupereerde, ijzeren werktuigen.

 

Dansende Golven in Oostende.

Enige tijd terug kwam Patrick Steen een aantal keren in de kijker in verband met dit beeld. Patrick Steen had de wedstrijd van de serviceclub ‘fifty-one’ gewonnen, en ‘Dansende Golven’ was voorzien om boven de westelijke toegangsdeuren van het casino te Oostende te pronken. Echter werd op advies van Monumenten en Landschappen beslist het beeld op de zeedijk te plaatsen.

 

Bébèr in Lombardsijde.

Dit standbeeld eert de ezel en zijn unieke plaats in de Lombardsijdse geschiedenis. Voor Lombardsijde een toeristische gemeente werd, speelde de ezel immers een belangrijke rol bij het vervoer van land- en tuinbouwproducten van de plaatselijke bevolking naar de markten van de regio. De traditie van de ezel leeft nog voort in de Ezelcavalcade, een stoet die jaarlijks met carnaval door Westende en Lombardsijde trekt. Het kunstwerk werd geassembleerd uit gerecupereerde, ijzeren werktuigen.

 

VELTER YVES

  • Oostende 1967
  • Autodidact

Yves VelterYves Velter woont en werkt in Oostende. Een ontnuchterend besef van ontheemding en vervreemding ligt aan de basis van zijn oeuvre. Zijn interesse voor humane waarden, het menselijke komt hierdoor sterk naar voor in zijn werk. De existentiële vragen en psychische problematiek die daarmee samenhangt vormt de kerninhoud van zijn artistieke productie. De verstilde personages in zijn werk zijn gebaseerd op bestaande mensen die anoniem zijn gemaakt door ze gedeeltelijk te abstraheren in een tijdsloze omgeving. Ze worden in situaties te geplaatst waar ze een opening in de realiteit maken en zo de onmogelijkheid een antwoord te geven doorbreken. Velter gelooft niet in antwoorden te vinden via kunst, maar wel in alternatieven op antwoorden, onbeantwoordbare vragen zin geven door ze te verbeelden, bespreekbaar te maken.

In zijn werk zoekt hij naar wegen waarin hij zijn zoektocht kan “verbeelden”, beeldende kunst geeft hem die mogelijkheid. Het is een gegeven dat op verschillende niveaus werkt, herinneringen, ervaringen, bedenkingen, angsten, verlangens, metaforen, beeld, materialen,… komen met elkaar in contact en vormen een gelaagde constructie waarin de som veel meer is dan de afzonderlijke delen. Het werk van Yves Velter zou omschreven kunnen worden als een enigmatisch alternatief op hetgeen hem treft en waar hij geen antwoorden op vindt. Hij formuleert autonome alternatieven binnen de traditionele artistieke media. Een kunstvorm waarin begrippen als bezwering, serendipiteit, ontoegankelijkheid, sculpturale verglijdingen in verschillende betekenislagen in zijn werk centraal staan.

Hij boort in zijn eigen leefwereld naar deze ervaringen, voorwerpen en metaforen die een “geladenheid” bezitten. Informatie en gevoelswaarde die hij als beeldcode herordent. De kunstenaar spreekt in termen van het maken van “ratiocorrecties”die hem in staat stellen om via een eigen beeldcode gestalte te geven aan het onbeantwoordbare.

In tegenstelling tot wetenschap is kunst een domein waar het maken van onconventionele redeneringen mogelijk blijft. Zo duikt hij in de wereld van een vrouw die leeft in een opgesloten logica van brieven schrijven in haar eigen codetaal. Deze intimistische schrifturen ervaart Velter als een parallel met de kunstwereld, waarbij de kunstenaar ook codes creëert om zijn gedachten wereld te vertalen, ook voorwerpen en materialen die voortkomen uit andere origines en die geladenheid in zich dragen (het lichaam, aarde uit de tuin van zijn ouders, gaatjeskarton, kledij…) worden in zijn werk grondstof voor zijn beelden.

Suspicion.

SuspicionSuspicionOnder de titel “suspicion” boort hij in zijn eigen emotionele leefwereld naar deze ervaringen, voorwerpen en metaforen die een “geladenheid” bezitten. De zintuigen waarmee we waarneembare informatie verwerken tot communicatie zoals het oor, de tong, de neus,… zijn tot fetisjbeeldjes getransformeerd, en kunnen ook zo benaderd te worden. Ze hoeven niet perse tentoongesteld te worden maar kunnen ook “meegedragen’ worden op een niet zichtbare plaats als een stille getuige waarmee een emotionele band gecreëerd wordt. Tin is een zacht metaal dat zich op termijn Iaat tekenen door gebruik. een soort identificatie die eigen wordt aan elk afzonderlijk beeldje. In andere omstandigheden kan de tinglans behouden blijven door een waxpolish.

 

Klik hier voor meer info over het Filip Van Maestrichtplein en de voorstelling van de kunstconcepten.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *