Witte Nonnenstraat 37

Louisa-Mariaschool (1877)

Eindelijk oplossing voorLouisa-Mariaschool !!! – september 2012

In tegenstelling tot geplande sloop wordt nu geopteerd voor totaalrenovatie

De Louisa-Marie school in de Wittenonnestraat 37 staat al meer dan 20 jaar leeg en is eigendom van de sociale huisvestingsmaatschappij De Gelukkige Haard. Dement Oostende bracht het bedreigde pand meermaal onder de aandacht, zoals ook in onze vorige mailing. Johan Vande Lanotte reageerde toen via mail op het artikeltje: “De school is een nagel aan mijn doodskist. Er zijn al ettelijke plannen ingediend, en telkens is er één administratie die tegen werkt. Het stadsbestuur en De Gelukkige Haard hebben hier al zweet en tranen gelaten (figuurlijk dan), maar bijten hun tanden stuk op directies van het Vlaamse Gewest die continu tegenstrijdige beslissingen nemen. Om eerlijk te zijn: niemand weet nog wat wel en niet kan, sinds onlangs een “definitieve” afspraak, weer werd ingetrokken. Het probleem is dus niet de bestemming of het ontbreken van coherente plannen, het probleem is dat voor geen enkele oplossing een fiat wordt bekomen.”

Ondertussen besliste De Gelukkige Haard de oude school te renoveren om er handelszaken en sociale flats in onder te brengen. Aan de beslissing is dus een lange lijdensweg voorafgegaan. In 2001 werd de eerste bouwaanvraag ingediend voor de bouw van appartementen met behoud van de gevel.
In 2007 werd in samenspraak met de stad Oostende overeengekomen om het gebouw volledig af te breken. Terug een staaltje van volledig gebrek van respect voor het historisch erfgoed door ons stadsbestuur. Gelukkig werd op een hoger niveau de waarde van het pand beter ingeschat. Nu werd besloten om voor de totaalrenovatie te gaan. Kostenplaatje is nog onbekend omdat de plannen van de architecten nog niet bekend zijn.

Ook jong CD&V Oostende hekelt jarenlange leegstand Louisa-Mariaschool – juli 2012

De Louisa-Marie school in de Wittenonnestraat 37 staat al meer dan 20 jaar leeg, en Dement Oostende brengt dit geregeld onder de aandacht. Ook volgens Jong CD&V zou een nieuwe bestemming voor dit gebouw nochtans een grote meerwaarde zijn voor Oostende.

Ook jong CD&V Oostende hekelt jarenlange leegstand Louisa-Mariaschool

Pieter Lootens: “Zo zouden er bijvoorbeeld extra woningen voor jonge gezinnen kunnen komen met op de benedenverdieping een kinderopvang. Dit gebouw is momenteel eigendom van de Gelukkige Haard maar een concrete projectaanvraag is er sinds 2001 niet meer geweest. Het pand staat al leeg sinds het einde van de jaren 1980. In 1996 werd het in de inventaris van ongeschikte en onbewoonbare gebouwen van het Vlaamse Gewest opgenomen. In 2001 werd een aanvraag ingediend voor een stedenbouwkundige vergunning voor het ombouwen van de school tot een wooncomplex met 29 appartementen en 1 winkel. Op 13 juni 2001 werd een vergunning toegekend, het project is echter nooit uitgevoerd. Sindsdien zijn er geen concrete aanvragen meer gebeurd. Momenteel worden door deze leegstand en onbewoonbaarheid heel wat belastingen op dit pand gehoffen, waaronder ook een gewestelijke heffing. Aangezien Oostende een grote nood heeft aan inbreidingsprojecten, zeker voor jongen gezinnen, is het jammer dat dit al zo lang aansleept. Het is nochtans een ideale locatie voor een prachtig woonproject met bijvoorbeeld een kinderopvang op de benedenverdieping.”
Onze ideeën krijgen opvolging.

Louisa-Marie school – april 2012

Deze voormalig stedelijke meisjesschool “Louisa Maria” en één der eerste Oostende stadsscholen werd gebouwd in 1877. Het is een eclectisch pand met gebruik van rode baksteen voor de gevel en arduin voor de talrijke decoratieve elementen, lijsten en dorpels. Diverse opschriften zoals “SPQO”, “STADSMEISJESSCHOOL”, “TOT VORMING VAN DE GEEST” en “TOT WELVAART VAN HET VOLK” springen direct in het oog. Maar ook de rechthoekige vensters, de bogen, het doorlopend waterlijstje, de pilasters met scheepsankermotief, de poort onder tudorbogen, centraal onder het stadswapen van Oostende en een vissenkop, maken het geheel tot een uniek gebouw voor Oostende.
Het pand werd geïnventariseerd door het VIOE onder nummer ID 56973 en heeft een hoge locuswaarde, wat sloop moeilijk maakt.

Dement meets… Gui Polspoel – april 2012

In een reeks van De Zeewacht trekken een medewerker van Dement vzw en een Bekende Vlaming en/of Oostendenaar de stad in om ons stedenbouwkundig erfgoed kritisch en passioneel door te lichten. Politiek verslaggever, sportcommentator, modeator én aangespoelde Brusselaar Guy Polspoel ontmoet Sofie Cloet voor de voormalige stadsmeisjesschool in de Witte Nonnenstraat.

Dement meets… Gui Polspoel

“Ik ontmoette Gui Polspoel deze zomer tijdens Theater aan Zee en toen bleek dat we een zelfde zwak hadden voor de voormalige meisjesschool in de Witte Nonnenstraat die al jaren leegstaat”, zegt Sofie Cloet, tot vorig jaar ondervoorzitster van Dement. “Die gevel heeft mij altijd gefrappeerd en conserveert een stuk Oostendse onderwijsgeschiedenis.” Gui Polspoel treedt Sofie bij. “Het is wel geen architecturaal pareltje en ik ben tegen het beschermen van gevels op zich, maar je leest zo de (school)strijd tussen katholieken en liberalen van de gevel af op het einde van de 19de eeuw. De liberalen probeerden toen zoveel mogelijk de macht van het katholiek onderwijs te breken door zelf scholen op te richten”, doceert Polspoel.

De geschiedenis van het gebouw bevestigd z’n thesis: vanaf 1838 mochten de Zusters van St.-jozef in de stad les geven op die locatie in het Nederlands en het Frans aan 600 arme meisjes. Ook kantklossen en handenarbeid stonden op het programma. In 1842 bepaalt een liberale wet dat iedere gemeente zelf ten minste één lagere school moet hebben zodat een aantal jaar later de eerste gratis meisjesschool van de stad zelf onderdak krijgt op deze plaats waar in 1877 het huidige complex wordt opgetrokken. “Ik ben vooral gefascineerd door de 2 gebeitelde opschriften op de gevel Tot vorming van de geest en Tot welvaart van het volk” zegt Polspoel.

Sofie Cloet: “Vandaag is het gebouw, met een hoge locuswaarde, eigendom van de Gelukkige Haard die er een nieuwbouw wil realiseren. Maar door oppositie van o.a. Dement zoekt het stadsbestuur nog altijd naar een alternatief om ten minste de gevel te bewaren. Maar een beslissing is er nog niet.”

Gui baat nu een bed & breakfast uit in een gerenoveerd belle epoquepand in de Velodroomstraat. Sofie Cloet woonde 9 jaar in Gent en kwam pas een paar jaar geleden terug naar Oostende. Sofie: “Ik miste de zee en was verrast over de transformatie die m’n stad meemaakte. Alle lege ruimtes waar we als tieners asiel vonden, waren verdwenen. Ik ben lid van Dement geworden toen de bouw van Helmond een diepe wonde sloeg in het centrum. Kijk, als ‘aangespoelden’ kijken we wellicht met andere ogen naar het stedenbouwkundige erfgoed. Wat meer van op afstand en met een frissere blik dan wie het nooit anders gekend heeft”, zegt Sofie. “Als kind logeerde ik tijdens de vakantie in Middelkerke en fietste toen vaak over de Zeedijk naar Oostende. Omdat het de enige stad aan zee is en in feite een Brusselse deelgemeente aan zee is, voelde ik me er direct thuis. Hier ervaar je ook de stedenbouwkundige visie en invloed van Leopold II, maar evengoed hoe ook hier erg onzorgvuldig is omgesprongen met het bouwkundig erfgoed tijdens de bouwwoede van de zestiger jaren”, concludeert de in Ukkel geboren Polspoel.

Beide geïnterviewden zijn het er ook over eens dat door de renovatie van het voormalige postgebouw ook deze eclectische schoolgevel meer uitstraling zal krijgen. Als architect-ingenieur van opleiding die ooit nog les gekregen heeft van Oostendenaar prof. Paul Felix vindt Polspoel wel dat er toch ook een kosten-baten analyse moet gebeuren om de betaalbaarheid van de renovatie te kunnen inschatten. (ML voor De Zeewacht)

Louisa-Mariaschool – augustus 2010

Lokaal protest tegen het nieuwbouwproject dwong het stadsbestuur te zoeken naar een alternatief. Al jaren trachten diverse groeperingen de huisvestingsmaatschappij te overtuigen om toch minstens de waardevolle gevel te bewaren.

De achterzijde van de school geeft uit op de Sint-Sebastiaanstraat. Het gebouwencomplex op nummers 16-16A-18 dateert eveneens uit het laatste kwart van de 19de eeuw. Later werd het pand op nummer 16 omgevormd tot de uitgeverij en drukker, met name de voormalige “Drukkerij Omnia” en “Uitgeverij Erel”, waar vele boeken en de kranten “Courrier de Gand” en “Courrier du Littoral et du Bruges” werden uitgegeven. Het is een plaats met een heel rijke Oostendse geschiedenis. Later kwam het geheel van gebouwen in handen van de stad Oostende en diende het ondermeer als ontmoetingscentrum “De Regenboog” (16A) en Sociaal Centrum (18). Vandaag zit vzw Mu-Zee- Um, de Oostendse vereniging rond kunstbegeleiding- en belevenis, in het complex op nummer 16.

Volgens geruchten zouden alle verenigingen binnenkort het pand in de Sint-Sebastiaanstraat moeten verlaten om plaats te maken voor sociale woningbouw.

Is hier sprake van verbouwing of van ordinaire sloop? Want beide panden hebben een hoge locuswaarde gekregen, wat voor het stadsbestuur wil zeggen dat de gebouwen behouden moet blijven… als het stadsbestuur consequent is met zijn zelf opgesteld erfgoedplan natuurlijk.

Louisa-Mariaschool – 8 november 2007

De oude school uit 1877 is in het bezit van de huisvestingsmaatschappij ‘De Gelukkige Haard’. Volgens de laatste geruchten zou men de meisjesschool niet afbreken maar eerder wensen te renoveren, met plaats voor een huisvestingsproject.  Ondertussen laat men de school verder vervallen, zonder enig respect.

Afbraak Louisa-Mariaschool uit 1877 – juni 2006

De school, één der eerste stadsscholen uit het jaar 1877, zal plaats moeten maken voor een sociaal woonproject. De huisvestingsmaatschappij “De Gelukkige Haard“, eigenaar van het gebouw, wenst enkel een nieuwbouwproject op deze plaats te verwezenlijken. Maar lokaal protest dwingt het stadsbestuur te zoeken naar een alternatief. Ze hopen de huisvestingsmaatschappij te overtuigen om de waardevolle elementen van de gevel te bewaren. Andere berichten spreken echter al van een zeer nabije afbraak. Deze voormalig stedelijke meisjesschool “Louisa Maria”, gebouwd in 1877, is thans leegstaand.








Het is een eclectisch breedhuis van vier traveeën en drie bouwlagen op verhoogde begane grond; een zadeldak aan straatzijde opgetrokken tot plat dak. We bemerken een arduinen sokkel met rechthoekige, betraliede kelderopeningen; een rode baksteenbouw met gebruik van arduin en Euvillesteen voor de decoratieve elementen, lijsten, dorpels en casementen. Diverse opschriften zoals “SPQO”, “STADSMEISJESSCHOOL”, “TOT VORMING VAN DE GEEST” en “TOT WELVAART VAN HET VOLK” springen in het oog. De rechthoekige vensters met kleine roedeverdeling, de korfbogige ontlastingsboog, het doorlopend waterlijstje, de overhoekse pilasters met scheepsankermotief, de poort en drielichten op de begane grond onder tudorbogen, centraal onder het stadswapen van Oostende en een vissenkop, maken het geheel een uniek gebouw voor Oostende, waar toch meer mee te doen valt dan alleen afbraak!  Het pand werd geïnventariseerd door het VIOE onder nummer ID 56973.

Op de vergadering met schepen Bronders op 27 juni 2006 kwamen we te weten dat er nog onderhandelingen tussen de huisvestingsmaatschappij en het stadsbestuur aan de gang zijn. De afbraak was al ingepland.

Geef een reactie

Het e-mailadres wordt niet gepubliceerd. Vereiste velden zijn gemarkeerd met *